قلب من لحظه ها را شماره می کتد

و بی صدایی هیچ

در ملال می فسرد

شاید اینک

در دشتی دور

درگوشه ئی از دنیا

در حال وزیدن هستند.....

شاید اینک در جایی

باران بند آمده است و

               شبنم بعد از باران شراب

و آذرخش نان است ...

و بدینگونه به دیگر باره قلب من

زایری می شود و از سر نو

سوی نامعلومی ها

                   ره آغاز می کند....

                             (از کتاب عاشقانه های آبی اثر واهاگن  داواتیان)